การอนุรักษ์ มรดกทางวัฒนธรรมที่มีชีวิต (Living Cultural Heritage) มิได้มีความหมายเพียงการหยุดยั้งหรือ “แช่แข็ง” ศิลปะไว้ในอดีต หากแต่คือกระบวนการทำให้ “องค์ความรู้” สืบทอดต่อไปได้อย่างมีชีวิต หรือการปรับเปลี่ยนรากฐานทางวัฒนธรรมเดิมให้เจริญงอกงามและเติบโตไปพร้อมกับบริบทสังคมที่เปลี่ยนแปลง